Wat ben ik blij dat jullie m’n blog weer volgen … en ik moet meteen al beginnen met vreselijk nieuws!

logo radio2

Het is verschrikkelijk, we kunnen alleen maar wachten. En hopen. Aan speculaties waag ik me niet. Het is verschrikkelijk voor de achterblijvers, Jenny, Frank … en als ik eraan denk dat ik Mo hier misschien nooit meer zal zien voorbijkomen … Stop, Ellie!!
Positief denken.
Schrijf iets over de foto’s. Ik heb namelijk foto’s mogen nemen hiernaast, van Ann en Marianne met Sandrientje:

... omringd door de liefde van mama en oma

Sinds de uitspraak van de rechter, is alle stress van hen afgevallen. En voor Marianne is het een driedubbele triomf: over Rosa en Peggy, én over Tom.

en oma geniet met volle teugen

Ja, ze kan haar geluk niet op: Sandrine voorgoed bij Ann, én het bezoekrecht afgeschaft!!
De uitspraak van de rechter bevestigt eigenlijk wat Judith hier heel mooi formuleerde een paar maanden geleden:

Een kind is geen speelgoed dat je aan de kant kunt schuiven als je er geen interesse voor hebt, en dan later weer kunt oppikken

Toch voel ik ook mee met de pijn van het andere kamp. Als je zolang verlangd en gehoopt hebt… Het allerergst is het nog voor Rosa. Ik zal vanavond ‘ns langsgaan in Ter Smissen, om haar een hart onder de riem te steken.

Nu is het bang wachten op meer nieuws van het ongeval …